Hepimiz aynı yaştayız.
Vücudumuzda her element birbiriyle yaşıt. Bilmem kaç milyon yıllık (ya da yedibin küsür yıllık) akranına yapışık amino asitleriz ceset olarak..
Aynı nefesten ruhlanarak hayat bulmuşuz.
Geldiğimiz yerde olmadığımız kesin, evrenin üzerinde bir noktaya bir daha uğramadığımız da bir gerçek. Hiçbir saniye aynı yerde değilsek mekansız sayılabilir miyiz?
Sürekli genişlese de, hiç ulaşamayacak olsak da sınırlarımız var.
Yine de herhangi bir şeye aynı uzaklıktayız.
Herşey fazlasıyla uzak ve fazlasıyla derin. Kaybolmamak ve boğulmamak mümkün değilken,
ya hepimiz kaybolduk ya da boğulmamızı engelleyen bir şey var.
Herşey çok saçma ya da mantıklı bir açıklamaya ihtiyacımız yok..
Kendimizi fazlasıyla önemsiyoruz...
Bunu çok abartıyoruz.
Bir su damlasının içinde küstahlık yapıyoruz..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder